Yıkılan Sadece Duvarlar mıydı?
Bazı yapılar sadece taştan, tuğladan ibaret değildir; içinde binlerce insanın çocukluğunu, gençliğini ve hayallerini barındırır. İlçemizin temel yapı taşlarından biri olan, yıllarca okul ve halk eğitim merkezi vb olarak hizmet veren o emektar bina, ne yazık ki yıllardır yerini derin bir sessizliğe ve hüzne bıraktı.
O binanın koridorlarında hangi sıralarda kimler yan yana oturdu, hangi kara tahtalarda ne idealler yazıldı... Kim bilir hangi öğretmenlerin tebeşir kokulu elleriyle kaç nesil yetişti? Bugün o binanın yerinde, eğitim meşalesinin yandığı odaların aksine, bambaşka bir yapı yer alıyor...Bu durum sadece bir mimari değişim değil, ilçe belleğinden silinen koca bir tarih anlamına da geliyor.
Eğitimciler Kırgın, Anılar Yarım...
Yıllarını bu binada dirsek çürüterek geçiren eğitimcilerimiz ve öğrencilerimiz, bu köklü yapının yok edilişine her ne kadar sitem etse de, gideni geri getirmek mümkün olmuyor. İlçenin kültürel dokusundan bir parça daha eksilirken, bize kalan tek şey sararmış fotoğraflar ve o fotoğraflara sığdırılmış bitimsiz bir nostalji...
Belki bina artık yerinde yok ama o çatının altında kurulan dostluklar, öğrenilen bilgiler ve o sıralara kazınan isimler, ilçemizin gerçek "temel taşı" olarak zihinlerde yaşamaya devam edecek. O bina artık sadece eski fotoğrafların en hüzünlü köşesinde nöbet tutacak.
