Kara Kazimler’in Kamil Karakaya: "Çiftçilik de Hayvancılık da Devam Ediyor Arkadaş"
Seyitgazi’mizin sokaklarında, kahvehanelerinde ya da bir köşe başında karşılaştığımız her dost, aslında ilçemizin yaşayan birer hafızası. İşte o dik duruşlu, toprağına ve emeğine sadık dostlarımızdan biriyle, Örencik Mahallesi’nden "Kara Kazmler’in" Kamil Karakaya arkadaşımızla bir araya geldik.
Aslen Örencik’ten olan, uzun yıllar çalışıp emekliliğe hak kazanan Kamil Karakaya, şimdilerde Seyitgazi merkezde ikamet ediyor. Ancak onun lügatinde "emeklilik yan gelip yatmak" anlamına gelmiyor. Görüşmemizde üzerine basarak, "Emekli olduk dediysek topraktan, hayvandan kopmadık. Hayvancılık da çiftçilik de tam gaz devam ediyor" diyerek üretimin, çalışmanın yaşının olmadığını bir kez daha hatırlatıyor bizlere.
"Ben Bilmem Ama Çocuklara, Torunlara Söylerim"
Ayaküstü sohbetimiz esnasında kendisine yeni açtığımız, Seyitgazi’nin dijital sesi olan internet haber sitemizden bahsettim. Teknolojinin içine doğan yeni nesle nazaran, bizlerin bu dijital dünyaya ayak uydurma çabasına esprili ve samimi bir dille yaklaştı. Sitemizi anlatınca yüzünde muzip bir gülümsemeyle, "Valla arkadaş, teknoloji işi tamam da ben pek anlamam. Ama çocuklarıma, torunlarıma kesin söylerim, onlar girer bakar, takip ederler" diyerek bizlere kendine has üslubuyla destek sözü verdi. Canıgönülden gösterdiği bu yakın ilgi ve alaka için kendisine çok teşekkür ediyorum.
Kadir Karakaya Kardeşimize Acil Şifalar
Kamil arkadaşımızla dertleşirken aileye de değinmeden geçmedik. Bu vesileyle, Kamil Karakaya’nın değerli oğlu Kadir Karakaya kardeşimizin rahatsızlığını öğrendim. Kadir kardeşime Seyitgazi Haberci ailesi ve tüm hemşerilerimiz adına geçmiş olsun dileklerimi sunuyor, Yüce Allah’tan tez zamanda acil şifalar diliyorum. Dualarımız seninle Kadir kardeşim.
Fotoğraftaki Kusurumuza "Sorun Değil Arkadaşım" Dedi
Bu güzel buluşmayı bir fotoğrafla taçlandırmak istedik elbette. Ancak tam o esnada benim emektar bel birden ağrıyınca sandalyeden ayağa kalkamadım. Bizim kuşak bilir; saygıdan, edepten yan yana fotoğraf çekilirken ayağa kalkılır, ceket iliklenir. Hele ki aynı yaşlarda, aynı dönemin havasını solumuş "tertibim" sayılacak bir arkadaşımın yanında oturarak fotoğraf çekilmek içime pek sinmedi.
Durumu fark eden Kamil arkadaşım, o asil ve anlayışlı tavrıyla hemen omzuma dokunup, "Sorun değil arkadaşım, lafı mı olur, rahatına bak" diyerek gönlümü aldı. Bizim aramızdaki dostluk, saygı zaten sandalyeyle, duruşla ölçülmez; o yüreklerin bir olmasındandır.
