BİR NOSTALJİ YOLCULUĞU VE "KIRMIZI"NIN SIRRI
Gezmek güzeldir ama bazen o gezintiler insanı alıp yıllar öncesine, hatıraların en taze olduğu o eski günlere götürürse tadı bir başka olur. Bugün de öyle günlerden biriydi; rotamız nostaljiye, durağımız ise eski dostların samimiyetine kırıldı.
Zamanında epey mesai tükettiğimiz, değerli kardeşim Ümit Mete ile çalıştığımız o günlerin izi hala taze… Yolda yine birlikte çalıştığımız kıymetli kardeşlerim İsa ve Evren ile karşılaştık. Selam kelam derken, "Abi hadi gel, bir arıtma işimiz var" dediler. Biz de "Haydi Bismillah" deyip takıldık peşlerine.
Yol boyu sohbet ederken öğrendim ki; meğer İsa, bizim meşhur Çay Keyfi’nin sahibi Nafi Demirel’in yeğeniymiş. Dünya küçük, dostluklar ise baki...
Arıtıcı mı, Kafa Arıtıcı mı?
Onların arıtma işi bitti bitmesine ama benim işim pek bitecek gibi değildi. Malum, onlarınki su arıtma olunca, bizim
ki de ister istemez "kafa arıtma" seansına dönüştü! Şaka bir yana, Seyitgazi Haberci’yi yakından takip ettiklerini duymak, emeğimizin karşılık bulduğunu görmek günün en güzel ödülüydü.
"Kırmızıya Bas Abi!"
İş bitti, ayrılık vakti geldi. Yol kenarında inerken arkamdan seslendiler: "Kırmızıya bas abi!"
Önce bir duraksadım, anlamazlıktan geldim. Sonra patronları Ümit Mete’nin de bir ara aynı şeyi söylediğini hatırlayınca jeton düştü. "Haa, kırmızı demek, kapat demek!" Tabii işin şakası bir yana, bu küçük espri beni alıp o eski, güzel günlere götürmeye yetti.
Günün sonunda cebimizde güzel anılar, yüzümüzde bir tebessüm kaldı. Bizleri eski günlere yolculuğa çıkaran İsa ve Evren kardeşlerime, gönlü güzel Ümit Mete’ye teşekkürlerimi sunuyorum.
Hepinize selam, sevgi ve saygılarımla…
Şimdi artık "kırmızıya" basıyorum!
